Méregtelenítés garanciával Természetes méregtelenítés Nem génmanipulált Svájci minőség

Najczęściej występujące pasożyty i larwy w ludzkim układzie pokarmowym

Pasożyty i larwy

Tęgoryjec dwunastnicy

(Ancylostoma duodenale a Necatoramericanus)

Między ludzkie tęgoryjce zaliczamy dwa rodzaje glist Ancylostoma duodenale i Necator americanus, dorastają do długości około 1 cm, dorosłe glisty żyją w dwunastnicy i jelicie cienkim. Mają szeroki gardziel i otwór gębowy z zębami. Zębami powodują poszkodzenie ścian jelit, skąd otrzymują krew z naczyń krwionośnych. Mniejsza grupa tęgoryjców, zakażających zwierzęta, może stać się pasożytem ludzkim (A. ceylanicum) lub przenikać przez ludzką skórę (pojawienie się larw na skórze), ale nie rozwija się dalej (A. braziliense, Uncinaria stenocephala).

Cykl rozwojowy: Osobnik sam opuszcza ciało nosiciela wraz z kałem. W sprzyjających warunkach (wilgotność, ciepło, chłód) larwy wylęgają się podczas jednego lub dwóch dni w glebie albo w kale, po pięciu aż dziesięciu dniach (i dwóch "płazeniach") staną się larwami, które przenoszą choroby. Larwy mogą przeżyć 3 - 4 tygodnie w naturalnie sprzyjających warunkach. Do kontaktu z nosicielem dostaną się przez skórę, (przegryzą ją). Do serca i płuc - przez żyły. Z pęcherzyków płucnych i oskrzeli przedostaną się aż do gardla a człowiek go po prostu połknie. Larwy zostaną w jelicie cienkim do momentu osiągnięcia dojrzałości. Dorosłe osobniki żyjące w jelicie cienkim przyczepione są do ściany jelita i karmią się krwią nosiciela - człowieka. Większość z tych pasożytów jest wydalana z organizmu w ciągu jednego lub dwóch lat, niestety potrafią one żerować w organizmie ludzkim nawet kilka lat. Niektóre larwy A. duodenale, które przedostaną się przez ludzką skórę są nieaktywne (w jelicie i w mięśniach). Oprócz tego pasożytem A. duodenale można się zarazić drogą fekalno-oralną. Jednak N. americanus wymagają migracji.

Występowanie geograficzne: To drugie z najczęściej występujących zakażeń pasożytami jelitowymi (aż po glistnicy). Występują na całym świecie, głównie obszary o wilgotnych i ciepłych warunkach klimatycznych. Oba pasożyty, N. americanus i A. duodenale pojawiają się w Afryce, Azji i Ameryce. Necator americanus „króluje“ w Ameryce i Australii, a jedyny A. duodenale występuje w Środkowo-Wschodniej i Północnej Afryce a Południowej Europie. U nas występuje rzadko, zakażenie jednak może być rozpowszechniane w jakikolwiek sposób, nawet w czasie podróżowania.

Glista ludzka

(Ascaris lumbricoides)

Ascaris lumbricoides jest największą glistą, pasożytem w jelicie człowieka. Niedojrzałe lub dorosłe pasożyty A.lumbricoides rozprzestrzeniają się poprzez kał. Dorosłe osobniki żyją w jelicie cienkim człowieka o długości 15 - 30 cm, o przekroju 0,3 - 0,8 cm i mają łukowaty ogon.

Cykl rozwojowy: Pasożyty żyją w ludzkim jelicie cienkim. Dorosła samica może wyprodukować około 200.000 jaj dziennie, które są wydalane wraz z kałem (stolcem). Niezapłodnione jaja mogą być połknięte, ale nie są zaraźliwe. Zapłodnione jaja zmieniają się w zarodki i są nosicielami choroby od 18 dni do kilku tygodni, w zależności od warunków (optymalna wilgotność, ciepło, gleba). Po połknięciu larw przez człowieka nagromadzą się w błonie śluzowej jelita cienkiego i wraz z krwią przedostaną się do płuc. Tutaj larwy dojrzewają (10-14 dni), z pęcherzyków płucnych i oskrzeli przedostaną się do gardła, gdzie są połykane. Po dwóch-trzech miesiącach z zapłodnionych jajeczek rozwinie się dorosła glista, która następnie składa jaja. Dorosłe osobniki żyją od 1-2 lat.

Występowanie geograficzne: Są najczęstszym źródłem zakażenia. Występują na całym świecie. Pojawiają się najczęściej w krajach klimatu tropikalnego i subtropikalnego oraz na terytoriach z nieodpowiednimi nawykami higienickimi. Występuje również u nas.

Owsik ludzki

(Enterobius vermicularis)

Enterobius vermicularis – owsiki to małe obleńce białego koloru w postaci cienkiej nitki. Dorosłe osobniki pasożytują w grubym i ślepym jelicie człowieka. Samica jest długa 1 cm, samiec około 5 mm. Dorosły owsik ludzki powoduje zapalenie jelita cienkiego. W miejscu przymocowania się do błony śluzowej jelita cienkiego powstają małe wrzody, w których nagromadzą się bakterie.

Cykl rozwojowy: Jaja są składane w okolicach odbytu. Do zakażenia dochodzi poprzez przeniesienie zapłodnionych jaj rękami do ust, którymi wcześniej zakażona osoba drapała się w okolicach (swędzącego) odbytu. Zakażenie z osoby na osobę nastąpi poprzez kontakt z ubraniem albo pościelą. Owsikiem ludzkim można się zarazić w środowisku, w którym są przemnożone jajeczka (np. zasłony, dywany). Niektóre małe jajeczka mogą dostać się nawet poprzez powietrze lub oddech. Jajeczka zamienią się w larwy, które wylęgają się w jelicie cienkim, a dorosłe robaki nagromadzą się w jelcie grubym. Okresod przyjęcia zapłodnionego jajeczka w posiłku do nakładzenia jajeczek dorosłego osobnika trwa około jednego miesiąca. Średnia długość życia owsika to dwa miesiące. Samice, które będą składać jajeczka emigrują w noci z odbytu, a potem wracają do jelita. Glista u osoby zarażonej będzie rozprzestrzeniać się przesuwaniem nowo wylęgniętych larw z okolic odbytu z powrotem do ciała. Zakażenie dużą ilością robaków może spowodować nawet wysunięcie odbytnicy z ciała.

Występowanie geograficzne: Występuje na całym świecie. Zakażenia najczęściej pojawiają się w szkołach i przedszkolach, albo w przeludnionych pomieszczeniach. Nicienie występują częściej w krajach o umiarkowanym klimacie, niż w krajach tropikalnych. U nas powszechnie znany pasożyt, a przede wszystkim wśród dzieci, dzięki łatwiejszemu przenaszaniu się jajeczek w grupach dziecięcych.

Przywry

(Schistosoma spp. – więcej gatunków)

Przywry (Trematoda) są to pasożyty, które mają przeważnie płaskie ciało. W dorosłym wieku osiągają kilka centymetrów. Ich ciało wyposażone jest w przyssawki i trzpienie, które służą lepszeniu przymocowaniu się do nosiciela. Istnieją trzy główne typy, które mogą stać się pasożytami w organizmie człowieka, a mianowicie: Schistosoma haematobium (przywra moczu), S. japonicum i S. mansoni (przywra jelit). Inne gatunki przywr, które są pasożytami ptaków i ssaków, mogą powodować cerkariowe zapalenie skóry u człowieka

Cykl rozwojowy: Jajeczką są wydalane przez kał lub mocz. W sprzyjających warunkach z jajeczek wylęgną się pływające larwy (miracidium), atakują pierwszego nosiciela, którym jest gatunek ślimaka słodkowodnego. W jego ciele od kilku pokoleń rozmnaża się bezpłciowo i tworzy nieruchomy sporocyst. Pływająca larwa w wodzie z rozszczepionym ogonem – cerkaria, ogoniatka opuści ciało ślimaka. Jest w stanie bezpośrednio z wody przedostać się do organizmu człowieka poprzez skórę. Cerkarie podczas przeniknięcia do wewnątrz organizmu straca ogonek i przekształci się w metacerkarię. W trakcie dojrzewania w ludzkim organizmie przemieszcza się krwioobiegiem a dostanie do wątroby, gdzie dojrzewają dorosłe osobniki. Dorosłe pasożyty przebywają w żyłach krezkowych w różnych miejscach, które są specyficzne dla każdego gatunku. Na przykład, zapłodniona samica składa jajeczka, które nagromadzą się w naczyniach włosowatych jelit i wątroby (S. mansoni i S. japonicum) lub układu moczowo-płciowego (S. haematobium). Z żył jajeczka przedostają się do kału lub moczu.

Występowanie geograficzne: Schistosomatoza, schorzenie wywołane przywrami, występuje przede wszystkim w tropickich i subtropiskich terytoriach. Obecnie w klimacie umiarkowanym pojawienie się zakażenia przywrami jest dość wyjątkowe. Potencjalne ryzyko infekcji nie jest jednak wykluczone. Najczęstszym problemem w umiarkowanym klimacie jest choroba skóry spowodowana przez dorosłe osobniki przywr, a to jest: cerkariowe zapalenie skóry.

Tasiemiec

(Taenia saginata a Taenia solium)

Tasiemiec Taenia saginata (tasiemiec nieuzbrojony) może osiągać długość 3-10 metrów, a Taenia solium (tasiemiec uzbrojony) osiąga długość 2-3 metrów. Taeniasis, pasożytnicze zakażenie przwodu pokarmowego i jelit spowodowane tasiemcem występuje po zjedzeniu surowego lub niedogotowanego rozmrożonego mięsa. T. solium może także powodować wągrzycę.

Cykl rozwojowy: Ludzie są ostatecznymi żywicielami dla Taenia saginita i Teania solium. Jajeczka i samice, które chcą składać jajeczka przemieszczają się kałem; na zewnątrz jajeczka tasiemca mogą przetrwać kilka dni aż kilka miesięcy. Bydło (T. saginata) i świnie (T. Solium) zostaną zarażone przez spożycie żywności zakażonej jajeczkami albo glistami, które będą składać jaja. W jelitach zwierząt zarodki nagromadzą się, a następnie przez ściany jelit przedostaną się do mięśni poprzecznie prążkowanych, gdzie rozwijają się na cysticerkusy Cysticerkusy w ciele zwierząt mogą przeżyć nawet kilka lat. Ludzie mogą zarazić się spożyciem surowego albo niedogotowanego mięsa. W przypadku, gdy człowiek jest nosicielem T. solium, cysticerkus może znajdować się w mięśniach, mózgu, oczach, płucach, sercu, pod skórą. W jelicie człowieka cysticerkus dwa miesiące dłużej niż dorosły pasożyt, żyjący już od kilku lat. Dorosłe tasiemce przymocują się ściany jelita cienkiego przednią częścia ciała, która posiada kulisty skoleks, czyli dodatkowy wieniec haczyków. Dorosłe tasiemce mają segmentowy kształt ciała. Każdy segment jest wyposażony w kompletny zestaw narządów płciowych (są hermafrodytami), dlatego do produkcji jajeczek wystarczy obecność jednego osobnika w ciele żywiciela. Segmenty pomału dojrzewają, odłączą się od tasiemca, emigrują do odbytu i wydalane są wraz z kałem (około 6 dziennie). Dorosłe pasożyty T. saginata mają zazwyczaj od 1000 do 2000 segmentów, podczas gdy dorosłe pasożyty T. solium mają średnio 1000 segmentów. Segmenty tasiemca, które zawierają dojrzałe jajeczka uwolnią się wraz z kałem T. saginata może uwolnić aż 100.000 a T. solium 50.000 jajeczek.

Występowanie geograficzne: Oba gatunki występują na całym świecie. Taenia solium powszechne występuje w biedniejszych krajach, gdzie ludzie żyją w bliskim kontakcie ze świniami i jedzą niedogotowane mięso wieprzowe, a bardzo rzadko w krajach muzułmańskich. U nas występuje rzadko, chyba że zakażenie jednak może być rozpowszechniane w jakikolwiek sposób, nawet w czasie podróżowania.

Włosogółwka ludzka

(Trichuris trichiura)

Włosogłówka Trichuris trichiura nazywana jest glistą ludzką. Dorosła samica osiąga około 35 - 50 mm długości a dorosły samiec około 30 - 45 mm.

Cykl rozwojowy: Jajeczka są wydalane wraz z kałem. W glebie jajeczka przechodzą cyklem podziału komórek, komórki się dzielą a dalej z nich powstaną zarodki; jaja stają się zaraźliwe w ciągu 15 aż 30 dni. Po spożyciu (dostają się do organizmu z reguły poprzez brudne ręce, które miały kontakt z zanieczyszczoną glebą lub skażoną żywnością) jajeczka nagromadzą się w jelicie cienkim i w wstępnicy- część okrężnicy. Natomiast dorosłe pasożyty nagromadzą się w błonie śluzowej. Samiczki zaczną składać jajeczka od 60 do 70 dni po zakażeniu. Dorosłe samiczki wypuszczą około 3000 aż 20000 jaj dziennie. Dorosłe pasożyty żyją około jednego roku.

Występowanie geograficzne: Włosogłówka ludzka - trzecia najbardziej rozpowszechniona glista ludzka. Występuje na całym świecie, zakażenia najczęściej pojawiają się w tropikalnych obszarach z złymi nawykami higienicznymi, zwłaszcza wśród dzieci. Szacuje się, że zarażonych jest około 800 milionów ludzi na świecie.

Parasic®

Parasic® - Preparat przeciw pasożytom

Środek przeciwpasożytniczy Parasic® pomaga usuwać z okrężnicy i innych organów szkodliwe pasożyty, w tym robaki jelitowe i ich jaja. Specjalnie dobrana mieszanka ziół już od tysięcy lat stosowana jest z powodzeniem do wytępiania i usuwania pasożytów. Parasic® to skuteczne połączenie 17 wysokiej jakości ziół, które tradycyjnie stosowano do usuwania z organizmu pasożytów oraz ich jaj i larw. Jest to środek silny, lecz bezpieczny i dobrze tolerowany przez organizm dorosłych.

Czytaj dalej >>